1-      از دوستانی که نظر می گذارند ممنونم. در این مورد ذکر یک نکته ضروزی می نماید:

اگر این وبلاگ را دنبال می کردید ، دیده بودید در زمانی که قسمت نظرات باز و آزاد بود، شده بود محل تخلیه روانی  عده ای . و وقتی آب گل آلود باشد ، ماهی گیری هم توسط رهگذران به وقوع می پیوندد.

بعد از آن موضوع ، بعضی نظرات را منتشر نمی کنم. و نظر گذارندگانش گله می کنند که چرا سانسور می کنی. چون می خواهم دوباره آن فضا ایجاد نشود. و دیگر اینکه نظراتی که بدون اسم است . اگر راجع به نوشته های من در پستها نقد دارید، بسیار ترجیح می دهم که گوینده اش معلوم باشد. نقد بدون اسم یا با اسم مستعار ، به یاد آورنده ماجراهای قبلی است که از آن دوری می کنم.

2-      جام ملتهای اروپا داره تنورش گرم میشه. آلمان که هیچی نداره. چک هم هیچوقت تیم نبوده. ستارگان تک به تک. کشور بلوک شرق همینه دیگه! عشق من هلند! هر چند که تا یک چهارم بیشتر بالا نمیاد. اسپانیا با اون فوتبال تماشاگر پسندش ، حیف که شخصیت قهرمانی نداره.ایتالیا هم که هیچ! از گروهش بالا بیاد خیلیه. پرتقال هم دولت مستعجله . فیل بزرگ بعد از اینکه مربی چلسی شد، فکر کنم تمرکزش بهم بخوره و خراب کنه. همه قدرتها را کنار زدم. پس من شانس قهرمانی رو به سوئیس میدم !!

3-      و افشین که هنوز به فکرشم. تاثیر فرهنگی که روی جامعه گذاشت ، فکر نکنم هیچ مسوول ذی ربطی (!) تا حالا گذاشته باشه. چون مسائل فرهنگی کلا تعطیله ، کسی از آقایان نفهمید این حرفهاش برای جامعه رشد آوره ، وگرنه جلوش رو می گرفتن!

4-      ایام شلوغی را در پیش رو دارم. سر خاراندن هم مقدور نیست.

5-       من دارم تو نقب شب جون می کنم

 تو داری از پریا قصه می گی

منصور

1- در هفته معلم به اتفاق سه تن از رفقا رفتیم منزل استاد ابوالفضل خدابخش. آقای خدابخش در سال سوم و چهارم دبیرستان ، دبیر درس هندسه ما بودند. شهره به دقت نظر و مرتب نویسی و منظم گویی و اهل شعر و شاعری و بداهه سرایی و ادبیات و فن بیان و مسلط به زبان فرانسه. شاگرد اساتیدی مثل پروفسور هشترودی و پروفسور فاطمی. الگویی مثال زدنی برای کسانی مثل ما که می خواهند معلم باشند. ثبات ایشان برایم خیلی جالب توجه است. لباس پوشیدن ثابت و سنگین ( نه مثل من که با کتونی سر کلاس رفتم تا شلوار جین و پیراهن پیچ اسکن و ...!) راه رفتن ثابت ، پوزیشن ایستادن سر کلاس ثابت ، فرم برخورد ثابت و آدم احساس ثبات می کرد نه مایی که هر روز یه جور با ملت برخورد می کنیم !

 یادم نمی ره ، سال 76 و 77 که برنامه مدرسه را من می نوشتم ، تعمدا وقت اساتید قدیمی را در یک روز می انداختم . زنگ تفریح ،دفتر مدرسه را تصور کنید! جای این حسین آقا خالی . دکتر شکیبا ، آقای امامی افشار ، آقای خدابخش و مرحوم حاج آقا شکوری . من پلک هم نمی زدم .

 دو سال تلمذ های بی وقفه من بود در دفتر دبیرستان در زنگهای تفریح. چقدر می خندیدیم . مخصوصا موقعی که آقای خدابخش به یک نفر یا یک موضوع گیر می دادند! دکتر شکیبا که حرف میزد ، کسی برای کلاس رفتن بلند نمی شد. حاج آقا انصاری می اومد تو دفتر چراغها رو روشن خاموش می کرد که معلما پاشن برن سر کلاس ! دورانی بود. نمی دونم همچین اساتیدی داشتیم ، چرا خودمون هیچی نشدیم!

خلاصه ،  عندالورود دیدم کلید را روی در کوچه جاگذاشته اند. کلید را برداشتیم و شد دستمایه شوخی وخنده. رفتیم و با همون صفا و گشاده رویی همیشگی از ما استقبال کردند. محور صحبتهای این دفعه خاطرات و آموزه های حضور ایشان در دبیرستان البرز بود و البته همکاری ایشان با دکتر مجتهدی .

حقوق ساعتی 55 تومان در سال 48 ! خیلی پول بود. آشنایی با مفید در سال 60. از شعرهایشان خواندند و از سابقه آشنایی با استاد شهریار و استاد اخوان ثالث. و از هر دری سخنی راندیم تا خسته شدند و دو ساعت و نیم شد که نشستیم و پاشدیم که بیشتر مصدع نشویم.

2- برنامه نود را دیدم. افشین امپراطور .  آدم گنده ، رفتارهایش بزرگ است دیگر. کسی که خارج ایران بزرگ شده. ناراحتم که این را می گویم ولی نمیدانم ما در این کشور با بچه هایمان چه می کنیم. همه تنگ نظر و پرخاشگر بار می آیند. هر مربی ایرانی که بود حتی آدمهای باکلاسی مثل جلالی و ذوالفقار نسب ، شروع می کرد به گلایه و شکایت و اسم این و اون رو بردن که چه کردند و چه نکردند. ولی این فردوسی پور که خودش هم خوب بود، از موانست با مربی ها و افراد قد کوتاه ، کوتاه شده ، هر چه سعی کرد که لب قطبی را باز کند به حرفهای شکایتی و اسم بازیکن بردن و ضایع کردن این و اون ، در حالی که مربی تیم قهرمان بود و موضوعیت هم داشت، موفق نشد و قطبی کلاس خودش را خراب نکرد. و هی گفت مهم این است که قهرمان شدیم و دیگر حرف اختلافات را نزنید.

ما با ناراحتی و در فشار بزرگ می شویم . اشتباهی توی صف پمپ بنزین بروی ، فحش می دهند. اصلا کسی احتمال نمی ده که شاید اشتباه کرده باشی. البته آدمهای آشغال هم زیاد داریم که واقعا زرنگی می کنند و شاید تقصیر اونی که فحش می ده هم نباشه. به هر حال به مسوولین فرهنگ مملکت تبریک می گم ! نه بخاطر اینکه که الان اینجاییم، بلکه به این خاطر که هیچ کاری نمی کنند که چیزی عوض بشه.ادب و احترام نداریم . یکی می گفت که ما با محدودیت امکانات بزرگ شدیم که اینجوری شدیم ولی شاید ربطی نداشته باشه. به تعاملات طرفینی ربط داره. بچه هامون رو در محیط ناخوبی بار می آریم و حواسمون نیست.

3- شعر ندارم ولی می خوامت !

منصور

منصور 

در این دوران که مجال آپ دیت کردن وبلاگ نیست مطلبی به قلم یکی از دوستان نقل میکنم.البته خیلی هاش حرف من هم هست ولی بعضی قسمتها رو هم کامل موافق نیستم.

نویسنده : حسین افصح

مادران و پدران بسیاری را دیده ام که به سختی کار می کنند و با درآمدی نسبتا پایین ، فرزندشان را در مدرسه ای غیرانتفاعی ثبت نام می‌کنند. از خیلی چیزها صرفنظر می‌کنند و حقوق دو سه ماهشان را می دهند تنها برای شهریه یک سال فرزندشان که البته هزار خرج و درد دیگر هم دارد. وقتی از آنها می پرسم : چرا؟ می گویند تنها امید و آرزویشان پیشرفت فرزندشان است و اینکه فرزندشان مهمترین سرمایه زندگانیشان است و اینها را با چه شوری می گویند و با چه عشقی که می‌دانم راست می گویند و در گفته خود صادق هستند. اما همین اولیای محترم متاسفانه بدترین صدمات را به فرزندشان وارد  می‌کنند .

آیا ظلمی که ایشان به فرزندشان می‌کنند خودخواسته و عمدی است؟ آیا از همان شیطنتی است که در وجود بسیاری از ما آدمیان است که بزرگترین ستمگری های زندگیمان را گذاشته ایم سهم عزیزترین کسانمان که نثارشان کنیم و بر مظلومیت آنها اشک بریزیم یا نریزیم؟

صحنه ای را تصور کنید که مدرسه تعطیل شده است و آقازاده با لپهای گلی که نشان از انباشت  اغذیه در خندق بلا است و البته جلوه ای از این روحیه مثبت ایشان است که به هیچ خوردنی نه نمی گوید ، از در مدرسه خارج می شود تا سوار اتومبیلی پدری شود که از حدود نیم ساعت قبل دم در مدرسه پارک کرده است (اینکه نیم ساعت زودتر آمده هم دو علت دارد : یکی اینکه مبادا در ترافیک گیر کند و آقازاده چند دقیقه ای معطل شود و دوم اینکه زودتر نزدیکترین جای پارک به در مدرسه را اشغال نماید تا آقازاده زیاد پیاده روی نکند.- باور می کنید؟-) بهرحال آقازاده نزول اجلال می فرمایند. آه راستی هر دو دست ایشان پر است. یکی کیف و دیگری مثلا ظرف غذا یا کاردستی یا یک کوفت دیگری که ما از او خواسته ایم بیاورد مدرسه و یا ببرد از مدرسه! پدر سریع پیاده می شود. کیف و کوفت را از دست پسر می گیرد و در را برای او باز می‌کند. پسر می نشیند و در حالیکه دستان او آزاد شده باز هم این پدر است که در را می بندد و . . . و من حرص می خورم .

حالا می خواهید اسمش را بگذارید تربیت گلخانه ای یا زرورقی یا آب پرتقالی یا پروانه ای یا هر چیز دیگر و اگر دوست دارید برایش فلسفه هم ببافید و شعر هم بگویید. حرفی نیست . بدون شک این ستمی است که پدر بر عزیزش روا  می دارد. آیا پدر نمی داند؟

صحنه ای را در نظر بگیرید که می خواهید سر ظهر وارد مدرسه شوید . دقایقی است که زنگ ظهر به صدا در آمده است و سروصدای کندوی زنبوران گرسنه بلند شده است. دانش آموزی را می بینید که دم در ایستاده است. چند باری هم قبلا او را در همین زمان کنار در مدرسه دیده اید و نمی دانید آنجا چه می کند. شاید منتظر چیزی است. دفعات قبل بی تفاوت گذشته اید اما اینبار شانس به شما روی می آورد تا پاسخ سوال خود را بیابید. مادر از سر خیابان پیدا می شود. با شما سلام و علیکی می کند و ظرفی را به دست فرزندش می دهد. ظاهرا ظرف غذا است. در هوا می‌پرانید که : پسر جان چرا خانواده را اذیت می کنی خوب از صبح خودت غذایت را می‌آوردی. مادر خود را به نشنیدن می زند و اصلا حرف شما را تحویل نمی گیرد و می رود و شما از دانش آموز می پرسید : همیشه ظهرها مادر شما غذایتان را برای شما می آورد ؟ هر روز؟ در کمال ناباوری می بینید که لبخند می زند و می گوید بله. می پرسید : چرا؟ و او می گوید : خوب اینجوری عادت کردم . اینجوری هم غذا تازه است و هم گرم . . . تازه آقا صبحها بارمون سنگینه . لبخند می زند و شما را حیرت زده بر جای می گذارد. از خود می پرسید :آیا این ستمی نیست که مادر بر عزیز خود روا می دارد؟ آیا مادر نمی داند؟

صحنه ای را در نظر بگیرید که شازده فریاد می زند . از ته دل و با تمام توان ! وقتی ناظم سر می‌رسد که حضرت مستطاب طبقه دوم مدرسه را گذاشته است روی سرش و همراه عربده کشی ، لگدهایی را در چند جهت حواله عمرو زید می کند. ناظم را که می بیند کمی آرام می گیرد اما از تک و تا نمی افتد و هنوز دنباله سریال لگد پرانی را با شدت و قوت کمتری پی می گیرد . ناظم شاکی می شود و از او علت رفتار شاهانه‌اش را جویا می شود و او از سرنوشت دفتری می گوید که به جانش بسته بوده و انیس و مونس شبهای تنهایی اش بوده و اینکه دل در گرو او داشته و اینکه دست خزان (یا مثلا آقای فلان) این گل بوستان دل را به ستم و اغوا از روی میز ربوده و بر لب پنجره گذاشته تا اسیر بادی شود که از بد روزگار همان دم وزیدن گرفته و آن دفتر پرپر را در قعر حیاط افکنده . . . او می گوید و می گوید تا . . . ناظم خسته از این همه اراجیف می پرسد : خوب حالا چرا داد می زنی ؟ چرا لگد می پرانی؟ که باز هم درد دلش باز می شود و از کرامت نفس می‌گوید و از قانون اساسی و از تورم و از روابط چپ و راست و اینکه ارکان دموکراسی چیست و اینکه آیا دین با دموکراسی سازگاری دارد یا نه؟ و از مشارکت می گوید و از فلسفه و آنقدر می بافد تا ناظم عصبی از او می پرسد : می گویم چرا داد می زنی؟ چرا لگد می پرانی؟ نه ! واقعا نه! این آقای ناظم اصلا نمی فهمد . قهرمان داستان ما این دفعه از اشکالات ریشه ای که در آموزش و پرورش این مملکت به وضوح دیده می شود سخن می گوید و اینکه آن دفعه که رفته بودند آلمان داد می زده و هیچ کس هم نمی گفته چرا و اصلا به . . . هم حساب نمی کرده و اینکه ما برای همین عقب مانده هستیم و اینکه آمده مدرسه غیر انتفاعی که عربده بکشد و مگر قرار است او به همه پاسخ بدهد و . . . تا ناظم کفری می شود (عجب ناظم بدی! ) و می گوید برو دم دفتر که حضرت اجل نمی رود و کار به مشاجره و مجادله می کشد و . . .

خسته  هستم . خسته و دلزده. پیشانی بر کف دست گذاشته‌ام . در دفترم نشسته‌ام و به دیوار روبرو خیره شده‌ام. دقایق می گذرند و من یاد گذشته‌ی دور و نزدیک را در ذهن زنده می کنم و از خود می پرسم . . . که تلفن به صدا در می آید و پدر همان دانش آموز از پشت خط شروع می‌کند به سخن گفتن : برایم از کرامت نفس می گوید و از قانون اساسی و از ارکان دموکراسی و از فلسفه و اینکه آیا دین با دموکراسی سازگاری دارد یا نه . . . مادر دانش آموز گوشی را به دست می گیرد و برایم از آن دفعه ای می گوید که رفته بودند آلمان و پسرش عربده کشیده و کسی چیزی نگفت و به . . . هم حساب نکرده واز اشکالات ریشه‌ای آموزش و پرورش این مملکت و  اینکه برای همینها است که ما عقب مانده ایم و اصلا پسرش را آورده مدرسه غیر انتفاعی که عربده بکشد و . .

آنها می گویند و من پیشانی بر دست به دیوار روبرو خیره می شوم . خسته هستم و خاطرات گذشته های دور و نزدیک را مرور می کنم . با خود می‌گویم این چه شیطنتی است در گوشه تاریک این قلب ما که وا می داردمان به این ستم که بر عزیزانمان روا می داریم؟

آیا نمی بینیم ؟ آیا نمی دانیم؟

من بر این باورم که نامش خودخواهی است. یک خودخواهی لعنتی و سمج که از اول تاریخ به ما چسبیده و رهایمان نمی کند . تاریخ بشری انباشته از این خودخواهی است.

 منصور

سال نو مبارک. رکورد زدم تو دیر پست دادن. شمال بودیم و آمدیم و مشغولیم. تو شمال دیدم که " نه زمین حاک قدیمی نه هموا همون هواست"

دستور میدم قیمتا کم بشه ! دستور میدم همه چیز درست بشه! دستور میدم همه چیز خوب باشه! بابا ایول به این توهم...

خیلی جالبه . همه میگن رئیس جمهور در مورد ارزان شدن مسکن حرف بزنه قیمت می ره بالا. اخیرا ایشان گفتند که باید ارزان شود.خدا بخیر بگذرونه.

البته ما سالی یک و نیم میلیون مسکن باید احداث می کردیم از 7 سال قبل. این دولت زیاد هم تقصیر ندارد. با 5 سال تجمع کم کاری در این بخش مواجه شد.در زمان دولت قبل فقط 300 هزار تا در هر سال ساخته شده. یعنی الان در لحظه باید 7 میلیون واحد ساخته بشه تا مشکل مسکن رفع بشه. یه حساب ساده هم می گه امکان نداره. هر واحد رامتوسط 70 متر هم که بگیریم تقریبا 500 میلیون متر احداث می خواهیم. کلی هم به ازاء این مسکن های جدید باید زیر ساختهای شهری ساخته بشه مثل مراکز خرید و خیابان کشی و آتش نشانی و تفریح گاه و ... که مقدار احداث را دو برابر می کند یعنی انگار باید یک میلیارد متر بسازیم. زمینش هم که مجانی باشه هر متر لااقل 300 هزار تومان قیمت احداث داره. یعنی 300 هزار میلیارد تومان . دلار که 1000 تومان بگیریم میشود 300 میلیارد دلار. این پول رو از سر قبرمون بیاریم؟! سه سال فروش نفته. میدن برای این کار یا برای .... هزینه میشه ؟پس بدانید و آگاه باشید که حالا حالا ها مشکل مسکن در کشور حل شدنی نیست و باید سماق مکید.جوانان حتما زود ازدواج کنند! فسا ددر جامعه کم بشه !

بحران بی آبی هم داریم امسال. تابستان مطمئن باشید تهران هفته ای سه روز قطعی آب دارد. آسمان بدجوری بر زمین بخیل شده. در زمان سرمای زمستان که افت گاز داشتیم، نیروگاههای حرارتی شات دان کردند که گاز مصرف نکنند و برسه به خانه های مردم(از این نوع تفکری که در دولت فعلی خیلی رواج دارد) ولی غافل از اینکه دوستی خاله خرسه است ! وزارت نیرو برای اینکه برق بیشتری تولید کند تا جبران نیروگاههای حرارتی بشود، ظرفیت نیروگاههای برقابی را زیاد کرد و آب پشت سد ها را خالی کرد برای تولید برق. به امید بارشهای زمستانی و بهاری که خبری نیست و ظاهرا نخواهد بود و خشکسالی بی نظیر 40 سال اخیر را شاهدیم. احسنت به این تصمیمات داهیانه !

غر زدیم به مقداری مبسوط! ایشالا که درست میشه.

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

منصور