شاید این باشه

سلام به همه

امروز می خوام چند تا مطلب بنویسم که شاید شبیه شکایت باشه؛ شاید خبر و شاید هم ....

یادم میاد روزهای اولی که اومده بودم اینجا هر روز میلم را چک می کردم؛ هر روز لااقل ۵ تا میل جدید داشتم؛ می خوندم و با یه اشتیاقی جواب میدادم. بعضی وقت ها از اشخاصی میل میگرفتم که وقتی ایران بودم سالی یه بار هم به زور میدیدمشون. تازه چه میل هایی؛ یادم میاد ۲۰ دقیقه طول میکشید میل را بخونم. حتی چند دفعه نامه گرفتم؛ یه حالی داد. هر چی زمان جلوتر رفت میل ها کمتر و کمتر شد و البته دوستان واقعی مشخص تر. باید اعتراف کنم که منم اشتیاقم برا جواب دادن تغییر کرد. میل ها از ۲ یا ۳ صفحه به چند خط رسید؛ از کلی اخبار و اینا تبدیل شد به:‌سلام؛ دلم برات تنگ شده؛‌ قربونت. یا سلام عکس بفرس. خداحافظ . آخرش هم میشه من که حدود ۳ ماه هست جواب بعضی میل هام را نگرفتم. بعضی وقت ها هم یه چیزهایی میاد مثل کجایی؟ چرا میل نمیزنی؟ معلومه اصلا بابا میلها را نمیخونه.

همین چند وقت پیش داشتم فکر میکردم. ماها یه جوری هستیم. تا یکی هست قدرش را نمیدونیم.(اون یکی من نیستم) وقتی میره تازه میفهمیم کی بود و چه نقشی تو زندگی ما داشت. دلمون تنگ میشه و دنبال یه راه می گردیم که اون دل تنگی را جبران کنیم و بعد از یه مدتی هم که دیگه کلا یادمون میره کی بود یارو. تو طولانی مدت ۵ دقیقه هم وقت نمی زاریم میلش را بخونیم یا یادش را بکنیم. مثل یه آدم که می میره. تا وقتی زندس کاری به کارش نداریم. وقتی می میره تازه می فهمیم کی بود و شروع می کنیم گریه و زاری؛ تا چهلمش هر هفته میریم سر قبرش؛ تا سالش هر هفته براش فاتحه میخونیم؛ بعد از اون اگه بهش فحش ندیم باید خدا را شکر کنه. شاید همه این قصه هفته پیش شروع شد وقتی داشتم با یکی از اقوام چت میکردم. وقتی شروع به حال و احوال کردم پرسید: راستی! اسم داداشت چی بود؟ رفتم تو فکر؛ اول به خودم گفتم بابا اینقدر بعد دیدم خودمم اسم بعضی ها را یادم رفتم؛ کسایی که بعضی روزا ۵۰۰ بار می دیدمشون. کاریش نمیشه کرد؛ میشه؟

شاید وقتی یه کار عادت بشه و دلیل انجامش دیگه تکرار نشه از کیفیتش کم بشه؛ دیگه دلیلش یادمون میره؛ میشه مثل مسواک زدن. مثل همین مطلب نوشتن ما (یا من) یا میل زدن دوستان. شاید بد نباشه هر وقت می خوایم کاری انجام بدیم اول از خودمون بپرسیم چرا؟ بعد حتی اگه ۵ دقیقه هم وقت میزاریم مطمئنیم که ۵ دقیقه از وقتمون استفاده شده. (اینا را بیشتر دارم به خودم میگم و شخص خاصی تو ذهنم نیست؛ یه وقت اشتباه برداشت نشه)

شایدم کسایی که مثل اول می مانند بیکار و الاف هستند.

طولانی شد بقیش را میزارم دفعه بعد.

یا علی

صادق

گریه مون هیچ ٬ خندمون هیچ ٬ باخته و برنده مون هیچ

فقط  آغوش  تو مونده غیر از اون هیچ.

خیلی وقته که مطلب پست نکردم. شاید من بیفتم بمیرم ٬‌ این اعضاء عزیز وبلاگ دکور تشریف دارن؟ مطلب نمی دن که .
خیلی این مدت گرفتار بودم . می اومدم خونه دور از جون مثل جنازه می افتادم و حتی فوتبالها رو هم ندیدم! ولی امشب یه مقدار انرژی مونده .

می خوام امشب یه مطلبی بنویسم ، متفاوت.

همون جور که چندین بار توی وبلاگ گفتم ، خوانندگان و نظر دهندگان وبلاگ من معمولا افراد حقیقی هستن و نه با اسم مستعار و یا اسم وبلاگی. البته استثناء هم داره. 

به این خاطر که منو از نزدیک می شناسن و در مورد مطالب وبلاگ بیرون هم با من گفتگو میشه ذکر چند نکته بد نیست:

بعضی از مطالب من واقعی است٬ یعنی اتفاقی را که افتاده مینویسم.

بعضی ها تخیلی است. که اغلب با ضمیر مخاطب یا سوم شخص می نویسم. البته تعداد مطالب تخیلی کم است.
 تعدادی از مطالب دستمایه واقعی دارد ولی اغراق شده آمده.

 مثلا مطالبی که در مورد رئیس می نویسم٬‌نه اینکه راجع به رئیس خود من است در جایی که خواننده عزیز منو میشناسه و میدونه محل کارم اونجاست. الزاما اینجور نیست. بلکه شاید در مورد محل کار دیگری باشد ٬‌ یا اغراق شده در مورد رئیس خودم باشد که مطلب برای رئیس جماعت مناسب بشه.

بعضی از وقتها هم مطلبی می نویسم فقط برای یک نفر ! که او بخونه و منظور رو بفهمه. جایی بهتر از وبلاگ پیدا نمیشه برای این کار. مثل بعضی مطالب همین یادداشت ! و یا حتی خود این مطلب !!!

مطلب دیگه اینکه بعضی از دوستان انتظار دارن اگر در وبلاگ من نظر میذارن باید به همان تعداد در وبلاگ اونها نظر گذاشته بشه. من اینو قبول ندارم. چون آدمها از نظر توان و وقت و... مساوی نیستن. نمیشه این انتظار رو داشت. و نظر نگذاشتن به معنای نخواندن وبلاگ نیست. مثلا خود من شاید از دو سال قبل تا حال ۳۰۰ تا نظر برای هلمز گذاشته باشم ولی او سه تا نظر برای من !‌ ناراحت نمی شم ٬ ‌قهر هم نمی کنم٬ خوب او مدلش اینجوریه. یا این امیرحسین ! اصلا تو وبلاگ من کامنت نمی ذاره ولی من دم به دقیقه براش نظر میذارم.
مثلا شاید این آقا نصیر - از اعضای محترم وبلاگ - تا به حال ۱۰ بار اومده باشه خونه ما ( دیگه آخرش ۱۵ بار!) ولی من لااقل ۳۰ شب خونشون خوابیدم .چند بار همین جوری خونشون رفتم که حسابش از دستم در رفته. اصلا معنیشم بی توجهی و این حرفا نیست.

درسته که گفتن دید و بازدید ولی مساوی بودن تعداد الزامی نداره.

بعضی ها هم قهر میکنن و دیگه سر به وبلاگ نمی زنن و یا نظر نمی ذارن که مشمول ضرب المثل : « خوش به حال باغبونی که شغال از باغش قهرکنه» می شن !!

لینک هم همینطور. بعضی از دوستان از من انتظار لینک دادن دارن و شفاهی یا در قسمت نظرات گفتن. آخه نمیشه هر کس که یه وبلاگ زد و یه سری مطلب اجق وجق توش نوشت من بهش لینک بدم‌! لینک دادن یعنی تایید و توصیه .

این را هم بگم که بعضی از دوستان رو هم یادم رفته لینک بدم بهشون . درست میکنم.
و اینکه من دو تا category برای لینک دارم.  «دوستان وبلاگی» و «بچه های مدرسه والت». بعضی ها هم در هیچکدام از این دو جا نمی شن. موندم معطل.

می خواهم عضو جدید دعوت کنم . این اعضاء ما اینقدر سرشون شلوغه که مطلب نمی دن. تا حالا نشده بود که بین دو تا مطلب اینقدر فاصله بیفته. ما مثلا یه زمانی نوبت بندی داشتیم و ... ای دنیا ...

منصور

ترا نگاه می کنم که دیدنی ترین تویی

نباید عادت کنی...
نباید محبت کنی....
سعدی اندازه نگهدار که اندازه نکوست.....
دل نبندی......
به یکی محبت بورزی و انتظار محبت داشته باشی . اگر نکنه چی.......
پس٬ نکن٬ نخواه........

ماقصه سکندر و دارا نخوانده ایم         از ما بجز حکایت مهر و وفا مپرس   یعنی کشک.........

منصور

وای

 
دو ساعت نوشتم زدم  publish همش پر شد.
 ساعت ۱۱ شب دیگه چشام داره میاد تو دهنم. ان شا الله دفه بعد

صادق

امشب معلم بازیم گل کرده !!!

نمی دونم این خانواده ها چی به بچه هاشون یاد میدن! حالا شاید به پست ما اینجوریاش خوردن! امروز دو تا از دانش آموزانم اومدن برای یه کار به من کمک کنن. یه نفر دیگه هم اومد که اصلا وجودش لازم نبود ولی برای اینکه نخوره تو ذوقش و ناراحت نشه یه کاری دادم بهش که مشغول بشه. یک ساعت که کار کردن گفتم برید یه هوایی بخورین و برگردین.  رفتن دیگه نیومدن! دقیقا دو ساعت بعد یه نفرشون اومد گفت : " هه هه هه ! رفتیم دیگه دیدیم بساط فوتبال برقراره بازی کردیم "

به همین سادگی! بعدش ، موقعی که می خواستم در اتاق رو ببندم برم ، وسایل همون آدمی که اومده بود خودش رو زورچپون کرده بود توی کار ما رو  برداشتم بردم توی حیاط تقدیمش کردم!

متاسفانه یه سری از بچه ها نه قول و قرار سرشون میشه ، نه معرفت ، نه بزرگتری کوچکتری ، نه احترام . رفتیم خونه یکیشون مهمون بودیم ،  پذیرایی و تحویل گرفتن برام معنا شد! شما یه سری مهمون داشته باشین یکیشون دیر برسه بطوری که بقیه شامشون رو خورده باشن ، چیکارش میکنین؟ میگین چشمت کور می خواست دیر نیای؟!!! ما ایرانی ها که به مهمون نوازی شهره هستیم . پس اشکال کجاست؟

من فکر میکنم بچه های نسل امروز تو فضای این حرفا نیستن. یه جور دیگه و با ارزشهای دیگر بار اومدن. ما که انگلیسی نیستیم. تازه انگلیسی ها که تو این چیزا مقید ترن! اصلا تا همه نیومده باشن بقیه منتظرش میشن! اینقدر بچه ها سرشون تو اینترنت و این حرفاست که توی یه مهمونی سرشون رو بلند نمیکنن ببینن چه خبره. نمی دونم شاید خانواده ها یادشون ندادن یا خودشون هم بلد نبودن که یاد بدن. بگذریم.  فکر روی این چیزا ذهن من رو به خودش مشغول میکنه و راه حل خاصی پیدا نمی کنم. داریم فرهنگ ایرانی خودمون رو از دست میدیم که جاگزینش فرهنگ اروپایی بشه و در نتیجه چیزی هشل هفت و شتر گاو پلنگی بدست اومده.

ساعت 7 امروز کوه چهارشنبه شبهامون رو استاد کردیم. امیرحسین هم بود. رفتیم و من فهمیدم فعلا زانوم راه نمیده برای کوه رفتن. کوه رفتن های جمعه که مدتی بود تعطیل شده بود فکر میکنم کماکان برای من تعطیل باشه. مگر اینکه 10 متر هم پایین نیام و فقط برم بالا.

این گزارش تهیه کردن هم برای من شده بختک .

منصور